و امّا عالم ارحام كه فرمود : خلقت مىكنيم ما نطفه را - يعنى از بعد از مدّتى كه در رحم زيست نمود - علقه - يعنى خون بسته - پس خلقت مىكنيم علقه را مضغه - يعنى يك قطعه گوشت - پس خلقت مىكنيم ما « المضغه » را « عظاما » ، پس بر عظام لباس گوشت بپوشانيم . بعد از آن خلعت روح را در بر او نمائيم ، پس آفرين بر چنين خدائى باد « 1 » نيكوساز تمام آفرينندگار . عن زرارة بن أعين [ قال : ] سمعت أبا جعفر عليه السّلام يقول : إذا وقعت النّطفة في الرّحم استقرّت فيها أربعين يوما و تكون علقة أربعين يوما و تكون مضغة أربعين يوما ثمّ يبعث اللّه ملكين خلّاقين فيقال لهما اخلقاكما يريد اللّه ذكرا أو انثى صوّراه و اكتبا أجله و رزقه و منيّته و شقيّا أو سعيدا ، و اكتبا للّه الميثاق الّذي أخذه عليه في الذّرّ بين عينيه

--> - آن بنامند ، مثل يك رأس گوسفند و يك قبضه شمشير ، كه مقصود يك گوسفند و يك شمشير است ، و چون برتر وسيلهء پيدايش نطفهء آدمى و خروج ماء دافق اين دو عضو مرد و زن است بجاى كلمات ذكر و انثى اين دو كلمه آورده شده است . و آلوسى در روح المعانى گويد : نخاع و قواى دماغى و قلبى و كبدى آدمى همگى بر پيدايش نطفهء آدم كمك مىكنند و اين آيت قرآن عبارت ساده‌اى است كه خاصيّت مغز و كبد و دل هر سه را نشان مىدهد چون « ترائب » فراگير قلب و كبد است و صلب فراگير نخاع است كه دماغ و مغز آدمى به آن فرمان مىدهد . و كلمهء « يخرج » به صورت مجهول خوانده شده است و « صلب » با ضمّ صاد و لام ، و نيز « صالب » بر وزن فاعل خوانده‌اند . ( نقل از تفسير عاملى رحمه اللّه ) ( 1 ) - از مؤلف رحمه اللّه در حاشيه : « وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ خَلَقَكُمْ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ إِذا أَنْتُمْ بَشَرٌ تَنْتَشِرُونَ » . ( : و از نشانه‌هاى او آن است كه شما را از خاك بيافريد سپس آدميانى شديد كه [ در زمين ] پراكنده مىشويد - روم : 20 ) .